Elke marathon begint pas na kilometer 30. Dit is zowat het belangrijkste dat een afstandsloper moet weten. De eerste 30 kilometer heb je onder controle. Pas daarna komt het mystieke van de marathon : de ontmoeting met jezelf, of als je pech hebt met iemand met een hamer. De benen zijn zwaar tot loodzwaar, elke stap doet pijn. Maar je mag niet stoppen, je moet verder. Op karakter, omdat de soepelheid er niet meer is, en toch hetzelfde tempo houden. Aftellen, elke kilometer, daarna bijna elke meter. Terwijl het de dertig eerste kilometer genieten was, zonder te denken aan start of aankomst.
Om me op hierop voor te bereiden moet ik de grens van 30 kilometer overschrijden. Niet eenmaal, maar opnieuw en opnieuw. Vorige weken ben ik zo tot aan 35kilometer geraakt, maar vandaag is het de beurt aan de langste tocht : 37 kilometer. Of meer, met mij weet je nooit. Laat dat marathon-gevoel maar komen ! Het weer is prima, het is bewolkt en dus iets frisser dan vorige week.
Het wordt een aaneenschakeling van meerdere tochtjes in de vertrouwde bossen tussen Herentals en Lichtaart : eerst 50 minuten solo, dan voeg ik me om 9uur bij een groepje Jogclub-lopers, en een half uur later wordt dit de grote groep voor hun uurloop. Ik zit al aan 24 kilometer, alles loopt vlotjes. Terug het bos in voor een tweede solo-loop. Ik kruis nog twee lotgenoten en loop eventjes met hen mee, maar voor het laatste uur ben ik echt alleen. Ik maak nog een mooie ronde, en voel stilletjesaan waarvoor ik gekomen ben : de benen worden zwaar. Maar het tempo hou ik aan, en ik verhoog het doel van 37km naar zowaar 39kilometer.
Voor de derde keer deze ochtend storm ik de treden van de Kruisberg omhoog, en deze keer is het een calvarietocht dat flink pijn doet. Wat wil je, zo bijna op het eind van kleine marathon..
Ik haal de 39 kilometer na 3u37, dezelfde tijd als de 35 kilometer vorige week. De marathon zelf is nog een stukje langer, en liefst een stukje sneller. Maar voor vandaag is de opdracht volbracht. De rest van de dag blijf ik in mijn zetel liggen :-)
Afgelegde route op afstandmeten.nl.
Dag Hervé,
BeantwoordenVerwijderenIk versta je stelling betreffende "de marathon begint bij 30 KM" maar toch niet volledig akkoord.
Elke marathon begint met een goede voorbereiding! En op de dag van de race zijn het een aantal factoren die het goede verloop verder zullen bepalen. Voor mij is het keerpunt half distance..., indien je je eerste deel te snel hebt gelopen in vgl. met wat je kan afleiden uit je voorbereiding weet je dat de laatste km zullen zwaar worden... . De vraag is ook hoe diep wil je uiteindelijk gaan. Natuurlijk eens de man met de hamer dan kom je nog met moeite verder als je niets drastisch onderneemt. Dus best om deze man zo laat mogelijk tegen te komen in de wedstrijd of zelfs niet. Mij voorbije marathons hebben me vooral geleerd dat voeding en drank voor en tijdens de race even belangrijk zijn als de langdurige voorbereiding. Toch zal elk individu zelf moeten uitmaken hoe hij het best zijn marathon afwerkt. Natuurlijk ervaringen van anderen zijn altijd welkom.
Niettemin succes verder met je opbouw en laat ons verder genieten van je blog!
Groeten,
Frank
Hey Frank, bedankt voor je reacties op deze blog.
VerwijderenNaast de fysieke voorbereiding is de mentale weerbaarheid ook heel belangrijk voor een goede marathon. Weten dat je, ook met zware benen, toch de volledige afstand kunt afleggen. Niet panikeren, temporizeren, het tij kan nog keren.
Halfweg voel ik typisch nog niet wat de tweede helft zal brengen, dan is het gevoel altijd goed tot heel goed. Maar dat kan dan 5km verder helemaal anders zijn. Ik heb nu geleerd dat ik me echt moet intomen in de eerste helft, en liefst iets langer. We zien wat het deze keer wordt...
Je hebt helemaal gelijk over de voeding voor de grote dag. En daar is wellicht nog 'ruimte voor verbetering' zoals ze dan zeggen.. ;-)
Meer hierover in een toekomstige bijdrage..